Neler Yeni

Osmanlıdan Kalan Miras

Katılım
4 Nis 2020
Mesajlar
2,148
Tepkime puanı
13,465
Puanları
7,880
Osmanlıdan bize kalan sadece dört önemli fabrika var: Hereke İpek Dokuma, Feshane Yün İplik, Bakırköy Bez ve Beykoz Deri fabrikaları...

Nüfusun % 80i kırsal bölgede yaşıyor. Bunun önemli bir bölümü yerleşik değil göçebe. 40 bin köyün 37 bininde ne okul var, ne postahane, ne de dükkan. 40 bin köyde yaklaşık 11 milyon insan yaşıyor. Bu insanların ancak % 2si okur-yazar. 37.000 köyde okul yok. 1922 istatistiklerine göre 1950 köyde sığır vebası var.

Düşmanların tümüyle yaktığı köy sayısı 830. Yanan bina sayısı 114.408. Ülkeyi neredeyse yeniden kurmak gerekiyor.

4.000 km kadar demiryolu var Anadoluda. Bir metresi bile bizim değil.

Denizciliğimiz acınacak durumda. Donanma, II. Abdülhamit döneminde Haliçte çürütülmüş.

Köylü topraksız. Sabanı ve ****ü bile yok. Doğuda, Cumhuriyetle de insanlıkla da bağdaşmayan aşiret, bey, ağa, şeyh düzeni var.

Çok az tarım mühendisi var. Güya tarım ülkesiyiz ama ekmeklik unumuzun çoğunu dışarıdan getiriyoruz. Sığır vebası hayvancılığımızı öldürüyor.

Tüm Türkiyede sadece 337 doktor var. 150 kadar ilçede doktor yok. Doktor başına 30.000 kişi düşüyor. Sağlık memuru sayısı 434. Pek az şehirde eczane var. Türkiyedeki toplam eczacı sayısı 60.

Salgın hastalıklar insanımızı kırıyor. Üç milyon insanımız trahomlu. Sıtma, tifüs, verem, frengi, tifo salgın halinde. Bit ciddi sorun. Nüfusumuzun yarısı hasta denebilir. Bebek ölüm oranı % 60ı geçiyor. Ebe sayısı çok az. 40 bin köye karşılık diplomalı ebe sayımız 136.

Telefon, motor ve makine yok denecek kadar az. Teknolojiden yoksun bir ülkeyiz. Radyo ve sinema sadece büyük kentler de var

Bütün sanayi ürünlerini dışarıdan alıyoruz. Şeker, un ve hatta kiremiti bile ithal etmek durumundayız. Avrupanın her çeşit malı için açık pazar halindeyiz.

Elektrik yalnız İstanbul ve İzmirin bazı kentlerde var.

Yunanistandan gelen göçmen sayısı 400.000i geçmiş. Göçmenlere ordunun yiyecek stoklarından yardım ediliyor.

Zorunlu okuma yaşındaki çocukların ancak dörtte birini okutabiliyoruz. Halkın eğitimi ise hiç çözülmemiş bir sorun olarak duruyor. Erkeklerin % 7si, kadınların %04ü okuma yazma biliyor. Kürtler arasında okuma yazma oranı %01 bile değil.

Halk kitap okumuyor. 1729dan 1830 yılına kadar 100 yıl içinde Osmanlıda basılan toplam kitap sayısı sadece 180. Aynı sürede Batıda basılan kitap sayısı ise 90.000. Basının toplam tirajı 100.000i geçmiyor. Gazeteler ve dergiler, sadece İstanbul ve İzmir gibi büyük kentlerde az sayıda okuyucu bulabiliyor.

Kitap yok, kütüphane yok, müze yok, tiyatro yok, sinema yok, radyo yok; halkı aydınlatacak, bilinçlendirecek, eğitecek kurumlar yok. Halk adeta kendi kaderine ve cami imamının, tarikat şeyhinin, Medrese ehlinin bilgisine ve insafına terk edilmiş durumda.
 

Konuyu görüntüleyen kullanıcılar

Üst